لعنت و عذاب ابدى كه براى معاويه در اثر كشتن امام حسن ( ع ) بود بوجود آمد . و اين نتيجه آخرين هدف و مقصود اهل بيت ( ع ) بود : زيرا هدف آنان مفتضح ساختن منافقين و مخالفين اسلام بود ، كه ميخواستند مخفيانه كارشكنى كنند . اگر وسيلهء اين هدف صلح بود ؛ صلح ميكردند ، و اگر شهادت بود ميپذيرفتند و هرگاه كشتن آنان بنفع حق و افتضاح باطل بود باكى نداشتند . 5 - اختلاف نقشه : وقتى بحوادث روزگار بنگريم فرقى ما بين موقعيت امام حسن ( ع ) و امام حسين ( ع ) پيدا نميكنيم : زيرا هردو در راه خدا مجاهده نموده ، كشته شدند ، و دليل خود را عليه دشمنان خدا اثبات كردند . فقط فرق در روش مبارزه بود : امام حسين ( ع ) با شمشير كشته شد و امام حسن ( ع ) با زهر و شايد روش امام حسن ( ع ) دليل روشنترى براى محكوميت معاويه باشد : زيرا امام حسن ( ع ) مصالحه كرد ، و بنا شد جانش محفوظ باشد و در عين حال كشته شد . بنابراين جاى سؤال نيست كه چرا حسين كشته شد و امام حسن ( ع ) مصالحه كرد ؟ زيرا هردو در راه خدا شهيد گرديدند ، و لعنت ابدى را مخصوص دشمن خدا و رسول ( ص ) نمودند و دولت ستمگرانرا واژگون ساختند . شايسته است كه موضوع موقعيت امام حسن ( ع ) را بداستانيكه در « العقد الفريد » ( ج 5 صفحه 313 طبع 1953 نوشته خاتمه دهم . وى مينويسد : « معاويه از همنشينان خود پرسيد گرامىترين مردم از جهت پدر و مادر و جد و جده و عمو و عمه و دائى و خاله كيست ؟ » اطرافيانش گفتند : شما بهتر ميدانيد . معاويه دست امام حسن ( ع ) را گرفته و گفت اين مرد پسر على بن ابى طالب و مادر او حضرت زهرا دختر رسول خدا ( ص ) است ، جد او رسولخدا ( ص ) و جدهء او خديجه همسر رسولخدا ( ص ) و عموى او جعفر و عمه‌اش هاله دختر ابى طالب و دائى او قاسم فرزند رسولخدا ( ص ) و خالهء او زينب دختر رسول خداست » . اين شرافت نسب گناه حسن و حسين ( ع ) است كه بايد در اثر اين گناه كشته شوند ، و يزيد و معاويه آنان را از بين ببرند . شيعيان و معاويه پس از امام ( ع ) امير المؤمنين ( ع ) ديده از جهان فروبست و به برادر خود محمد ( ص )